VOLLEDIGE TITEL:

KORTE VERKLARING van de synode der gereformeerde kerken gehouden te Utrecht, Augustus 1905, aangaande eenige punten der leer waarover geschil was gerezen

door

Ds. J. Westerhuis

te Groningen

Groningen. - Firma G.J. Reits. - 1906. 

 

UIT DE INLEIDING:

'Door de genade onzes Gods zijn de leergeschillen die gedurende geruimen tijd groote beroering in de Gereformeerde Kerken hebben verwekt, door de Synode van Utrecht uit den weg geruimd. Bij haar waren bezwaarschriften ingekomen van (...) De Synode stelde de bezwaarschriften en het schrijven in handen eener Commissie (...) In de zitting van Vrijdag 1 September bracht deze Commissie een rapport uit, dat door alle leden onderteekend was. (Art. 124). (...)

Prof. L. Lindeboom stelde aan de Synode eenige vragen en wenschen. (...)

Prof. L. Lindeboom betuigde aan de Commissie zijnen dank, voor zoover zij aan zijne bezwaren was tegemoetgekomen, doch had nog bezwaar op eenige punten. Nadat door het aanbrengen van eenige wijzigingen dit bezwaar was weggenomen, verklaarde Prof. L. Lindeboom, dat hij zich thans met hetgeen de Commissie voorstelde kon vereenigen. (Art.157).

Eenparig nam nu de Synode de voorgestelde conclusiën aan en legde de verklaring af, die zooveel vreugde in de Gereformeerde Kerken verwekt heeft.(Art. 158).

De Heere is den Gereformeerde Kerken goedgunstig geweest; zijn Naam zij daarvoor geprezen!'

UIT DE HOOFDTEKST:

'En wat eindelijk het vierde punt de onderstelde wedergeboorte aangaat, verklaart de Synode, dat volgens de Belijdenis onzer Kerken het zaad des verbonds krachtens de belofte Gods te houden is voor (vet R.B.) wedergeboren en in Christus geheiligd, totdat (vet R.B.) bij het opwassen uit hun wandel of leer het tegendeel blijkt; dat het echter minder juist (vet R.B.) is te zeggen, dat de doop aan de kinderen der geloovigen bediend wordt op grond van (vet R.B.) hun onderstelde wedergeboorte, omdat de grond van den doop is het bevel en de belofte Gods; dat voorts het oordeel der liefde (vet R.B.) waarmede de Kerk het zaad des verbonds voor wedergeboren houdt, geenszins zeggen wil, dat daarom elk kind waarlijk wedergeboren zou zijn, omdat Gods Woord ons leert, dat niet allen Israël zijn, die uit Israël zijn (vet R.B.), en van Izak gezegd wordt: in hem zal u het zaad worden genoemd (Rom. 9: 6,7), zoodat in de prediking steeds op ernstig zelfonderzoek (vet R.B.) moet worden aangedrongen, aangezien alleen wie geloofd zal hebben en gedoopt zal zijn, zal zalig worden. Voorts houdt de Synode met onze belijdenis staande, dat 'de sacramenten niet ijdel noch ledig zijn om ons te bedriegen, maar zichtbare teekenen en zegelen van eene inwendige en onzienlijke zaak, door middel derwelke God in ons werkt door de kracht des Heiligen Geestes' (Art. XXXIII) en dat inzonderheid de doop 'het bad der wedergeboorte' en 'de afwassching der zonden' wordt genaamd, omdat God 'ons door dit Goddelijk pand en teeken wil verzekeren, dat wij zoo waarachtiglijk van onze zonden geestelijk gewasschen zijn, als wij uitwendig met water gewasschen worden', waarom onze Kerk in het gebed na den doop 'God dankt en looft, dat Hij ons en onzen kinderen door het bloed van Zijnen geliefden Zoon Jezus Christus al onze zonden vergeven en ons door Zijnen Heiligen Geest tot lidmaten van Zijnen Eeniggeboren Zoon en alzoo tot Zijne kinderen aangenomen heeft en ons dat met den heiligen Doop bezegelt en bekrachtigt' ; zoodat onze Belijdenisschriften wel duidelijk leeren, dat het Sacrament des Doops beteekent en verzegelt de afwassching der zonden door het bloed en den Geest van Jezus Christus, d.w.z. de rechtvaardigmaking en de vernieuwing door den Heiligen Geest als weldaden, die God aan ons zaad geschonken heeft. 

Intusschen meent de Synode, dat de stelling, dat elk uitverkoren kind daarom reeds vóór (vet R.B.) den Doop wedergeboren zou zijn (vet R.B.), noch op grond van de Schrift noch op grond van de Belijdenis te bewijzen is, dewijl God zijn belofte vervult naar zijne vrijmacht op zijnen tijd (vet R.B.), hetzij vóór of onder of na den doop, zoodat het eisch is zich hierover met omzichtigheid uit te laten en niet wijs te willen zijn boven hetgeen ons God heeft geopenbaard'.